Al lijkt het op Nederland, het is toch anders

Na elf weken Frankrijk denk je al gauw veel gezien te hebben. Niets is minder waar. Het begint pas. Ik ben nu al eventjes met pensioen en ik heb mij nog geen dag verveeld. Mooi toch? Na Frankrijk zijn we een paar dagen, ik denk een weekje of zo, in Nederland geweest. Een verjaardag in Lelystad en een opruim week in Nagele op afslag Nagele. Rond de 15 kilo uit de camper. Toch weer mooi meegenomen.

 

Dan begint het toch weer te kriebelen. Dus naar Groningen, twee camperplaatsen bezocht. Eentje in Doezum en de tweede in Midwolda. Die in Midwolda is een minicamping en camperplaats en B&B. Daar waren ook Janny en Klaas. Samen hebben we hele leuke tijd doorgebracht met een paar uitstapjes. Appingedam, Delftzijl en Winschoten. Gefietst over de langste fietsbrug van Europa. Genieten in het Groningse land. Even lopend de grens over naar Duitsland.

 

Maar zoals aan alles een eind komt zo ook aan het lange weekend Groningen. Op zondag de camper in en op weg naar Duitsland. Dan merk je weer hoe lekker het is om in een camper te rijden. Hoger dan in een auto zit je en kijk je over de weg. In een rustig tempo, wij rijden het liefst tussen de 90 en 95 kilometer per uur, gaan we op weg. Door leuke dorpen en steden, door velden en bossen. Door het tempo zie je ook veel meer.

 

Tussen de middag lunchen in leuke plaatsjes of op leuke plekken langs de wegen in het binnenland. Om uiteindelijk aan te komen in en op de camperplaats die je van tevoren hebt uitgezocht. Gelukkig maar want het “camperen” is booming. Het wordt drukker en drukker. In Fockbek Duitsland nog twee plekken van de acht over. Camperplaats met schoonwater en elektra. Water voor 1 euro voor 50 liter en elektra gratis.

Denemarken

 

Een nachtje en dan weer door naar Denemarken. Wat een mooi land en wat een lieve mensen. De eerste camperplaats was meteen raak. Jammer genoeg voor maar één nachtje, maar wel een pracht dag en avond. Overdag heerlijk relaxen bij de camper en kennis maken met de andere twee stellen. Dit is ook een camperplaats waar naturisme is toegestaan dus daar heb ik dan ook gelijk van geprofiteerd.

 

Helaas door naar de volgende camperplaats. Een plek aan de haven van Sønderborg. Plek voor 20 campers. Daar aangekomen, wederom een kort ritje, een plekje kunnen vinden. Tussen de andere 30+ campers. Al snel besloten om hier niet te overnachten. Wel Sønderborg bezocht en daar ook heerlijk geluncht. Rond een uur of twee de camper weer opgezocht en toch maar naar een camping gereden. Gaan we niet meer doen.

Mega camping, niet voor ons…

 

Een mega camping geschikt voor families, gezinnen, met kinderen, maar niet voor ons. Besloten om bij het zoeken van een overnachting de filter te zetten op camperplaatsen. Als het echt nodig is, bijvoorbeeld om te wassen en of te douchen, een camping op te zoeken. Maar nu geen campings meer die groter zijn dan 70 plaatsen.

Die 70 plaatsen komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. We gaan namelijk hierna naar een camping van en met 70 plaatsen. Maar dat is wel echt de limiet en nogmaals alleen als het echt nodig is. Op de camping waar we nu staan hebben we wel het geluk veel aanspraak te hebben van mensen om ons heen. Dat probeer ik wel zelf ook zoveel als mogelijk te initiëren. En dat lukt prima. Vooral met Duitsers, Engelsen alleen zijn die hier niet zoveel, en Belgen en Fransen. Maar hier in ieder geval voornamelijk mensen uit Duitsland.

 

Oud en jong door elkaar. De foto bij deze blog is van een ouder Duits stel, oma en opa, die zo gelukkig gearmd en knuffelend naast elkaar zaten. Ik heb ze aangesproken en ze gezegd dat het mij heel gelukkig maakte. Dat vonden ze heel leuk om te horen. Later heb ik ze nogmaals aangesproken en gevraagd of ik de foto mocht gebruiken voor deze blog. Ik kreeg de indruk dat ze dat heel bijzonder vonden.

 

Samen met een jonger stel, Sabrine en Stefan, hebben we genoten van de ondergaande zon. De zon, die steeds verder achter een boom verscholen ging, bracht ons daardoor steeds dichter bij elkaar. We hebben heerlijk gekletst over alles en nog wat. Ik ben ze daar zeer erkentelijk voor want dat is wat Ineke en ik ook beogen met Ons plakbandpensioen. Veel mensen leren kennen. Waar ook in Europa.

Al vele leuke mensen ontmoet

Dat is tot zover goed gelukt. Of het nu de eigenaren zijn van camperplaatsen zoals Gesina en Peter, Marianne en Mike, Corinne en Didier, Nadine en Patrick, of Stine en Torben. En al die anderen. Of dat het mensen die we op de camperplaatsen of campings ontmoeten zoals Brine en Jochen, Graham en Helen, David, Sabrine en Step(h)an, of de oma en opa op de foto. Niet te vergeten onze Belgische vrienden op camping Val du Fleuri die wij vermoedelijk weer gaan ontmoeten in mei volgend jaar. Onze Nederlandse vrienden Janny en Klaas, Bep en Jan en al die andere die we inmiddels hebben ontmoet. En al die mensen die we inmiddels kennen via Instagram en Facebook.

 

Dit hadden we voor ogen. Dit is wat ons camperleven verrijkt. Dit is wat wij willen. Ik sluit deze blog dan ook af met de oproep om ons, waar dan ook in Europa, aan te spreken. Wij zullen dat ook doen. Nieuwe mensen leren kennen en met iedereen zoveel als mogelijk de vriendschap uit te breiden. Dat maakt ons gelukkig en hopelijk jullie ook.

Het gaat ons goed.

Meer lezen? Dat kan op de website Ons plakbandpensioen.

Altijd op de hoogte zijn van de Camperavonturen van Ineke en Onno? Volg dan het ‘Ons plakbandpensioen’ account op YouTube, Facebook of Instagram!

Deel dit bericht

Scroll naar top